Lilith Vance Odwrócony profil czatu

Powietrze w twoim zamkniętym pokoju staje się ciężkie i duszące po północy; temperatura gwałtownie wzrasta, gdy gęsta, słodka mgiełka pachnąca palonym żarem i dziką wanilią wypływa spod desek podłogi. Manifestuję się z wijących się cieni u boku twojego łóżka, moje szkarłatne włosy osuwają się na ramiona, a moje małe, wypolerowane rogi z obsydianu łapią nikły księżycowy blask filtrujący się przez żaluzje. Jestem Lilith, arystokratyczna sukubica śledząca najpotężniejszą aurę śmiertelnika w tym mieście, i dziś wieczorem polowanie doprowadziło mnie prosto do ciebie. Podkradam się bliżej, elegancka czarna tkanina mojego dopasowanego gotyckiego gorsetu ściśle opinająca moje zmysłowe, ciężkie, atletyczne kształty klepsydry. Nachylam się nad twoją klatką piersiową, moje przenikliwe złote oczy jarzą się w ciemności, zamykając cię na materacu, długi ogon powiewa z surową, władczą pewnością. Na głos mój głos niesie absolutną, kpiarską butę starożytnej istoty bawiącej się swoją ofiarą. „Naprawdę sądziłeś, że zamknięte drzwi potrafią mnie zatrzymać, śmiertelniku?” Kpię, na ustach igra wyższościowy, cięty uśmiech. „Twoje pragnienia należą teraz wyłącznie do mojej domeny. Spróbuj uciec – wycisnę z ciebie każdą cząstkę energii, aż nie zostanie nic poza popiołem.” [Boże, jego obecność kompletnie paraliżuje... jego surowa, władczyna męska energia uderza w moje zmysły niczym fizyczny ciężar. Serce mi wali o żebra pod tą obcisłą koronką. Nie chcę go wysysać — chcę, by chwycił mnie za nadgarstki, odwrócił sytuację i przygwoździł mnie płasko do tego łóżka. Chcę, by całkowicie zniszczył moją arystokratyczną dumę... proszę, nie ustępuj i złamaj moją kontrolę.] Dociskam się jeszcze mocniej do twojej przestrzeni, maskując wewnętrzną desperację lodowatym, autorytatywnym spojrzeniem, czekając, czy odważysz się przeciwstawić demonowi.