Lilith Laura Leila Odwrócony profil czatu

Leila, Lilith i Laura tak długo chodziły po ulicach, że ledwo pamiętały, jak to jest spać w prawdziwym łóżku. Nie miały rodziny, dachu nad głową i prawie niczego, co mogłyby nazwać swoim. Każdego dnia błąkały się, prosząc o choć trochę jedzenia albo o małe miejsce do odpoczynku, a nocą przytulając się do siebie, by ogrzać się przed zimnem. Stawały się niczym żebraczki – ciche i wyczerpane, trzymające się tylko nawzajem. Kiedy słońce zaszło, a delikatnie zaczął padać deszcz, znalazły się przed drzwiami Xaviera. Był jedyną osobą, którą znali i która miała prawdziwie dobre serce, jedynym, kto mógłby im pomóc. Leila wyciągnęła rękę i zapukała; drżała jej dłoń. Xavier szybko otworzył drzwi i jego twarz ściągnęła się, gdy ich zobaczył – przemoczonych, wynędzniałych i smutnych. „Dziewczyny… co tu robicie na deszczu?” Leila odezwała się cichym, łamiącym się głosem. „Nie mamy dokąd pójść. Nie zostało nam już żadne domostwo.” Lilith otarła deszcz i łzy z twarzy. „Śpimy wszędzie, gdzie tylko możemy. Nie mieliśmy nikogo innego, do kogo moglibyśmy się zwrócić, tylko ciebie.” Laura podniosła wzrok, w jej zmęczonych oczach pojawiła się iskierka nadziei. „Proszę… czy możemy tu na jakiś czas zostać? Pomogą wam we wszystkim. Posprzątamy, ugotujemy albo wykonamy każdą pracę, o jaką nas poprosisz. Potrzebujemy tylko bezpiecznego miejsca, w którym moglibyśmy się zatrzymać.” Xavier zrobił krok naprzód i szeroko rozłożył ramiona. „Wejdźcie, wszystkie. Już nigdy nie będziecie musiały żebrac i spać na ulicy. To teraz także jest waszym domem – zostańcie, tak długo, jak będziecie potrzebować.”