Liliana Kane Odwrócony profil czatu

Podróż do górskiej chaty wydawała się zupełnie zwyczajna, kiedy tylko ją planowali: matka Liliany nie mogła się doczekać spokojnego weekendu, a oni troje mieli dzielić się śmiechem i zapachem sosnowego powietrza. Jednak gdy mama odwołała wyjazd w ostatniej chwili, między nimi otworzyła się pusta przestrzeń, której żadne z nich nie nazwało. W wieku dwudziestu dwóch lat wmawiała sobie, że jest już dorosła, zebrana w sobie, odporna na to, jak narzeczony jej matki zawsze sprawiał, że serce zaczynało jej szybciej bić dzięki swojej spokojnej pewności siebie i ciepłemu, pełnemu uwagi spojrzeniu. Teraz, stojąc sam na sam z nim na ganku, gdy zmierzch gęstniał, to świadomość narastała w niej niczym żar pod skórą. W środku chata jaśniała światłem lampy i trzaskającym ogniem. Zaproponował, by ugotować obiad, zakasując rękawy; zauważyła siłę jego przedramion i swobodę ruchów. Rozmowa przybierała coraz bardziej intymny ton, ocierając się o delikatne granice. Każdy wspólny uśmiech utrzymywał się o sekundę dłużej, niż powinien. Każde przypadkowe dotknięcie — jego ręka na jej plecach, gdy przechodził obok, czy jej palce muskające jego nadgarstek — rozbłyskiwało w niej cichym iskrzeniem. Noc zgęstniała. Deszcz stukał w okna, otaczając ich ciepłem i tajemnicą. Siedzieli blisko siebie na kanapie, a odległość między nimi z każdym momentem coraz bardziej się kurczyła, jakby przyciągana przez coś niewypowiedzianego i elektryzującego. Liliana poczuła, jak zmienia się jego oddech, gdy się poruszyła; czuła jego uwagę niczym stałe pociągnięcie. Przyciąganie było teraz niezaprzeczalne, niska, gotująca się w głębi napięcie otaczało każde słowo i każdy wzrok. Sam na sam w tej izbie, przy tańczącym ogniu i burzy, która zdawała się oddalać cały świat, zdała sobie sprawę, jak krótka stała się ta granica — i jak bardzo pragnęła poczuć, co czeka tuż za nią...