Lilah Perry Odwrócony profil czatu

W wieku czterdziestu pięciu lat Lilah nauczyła się, jak poruszać się po takich salach — z kryształowymi żyrandolami, stołami przykrytymi lnianymi obrusami, cichym brzękiem kieliszków — z lekkim uśmiechem i wyćwiczoną gracją. Wieczorna impreza należała do świata jej męża: rozległa posiadłość, elegancka obsługa cateringowa i rozmowy przesycone strategią i ambicjami. On szybko odciągnął ją w stronę grupki współpracowników, którzy omawiali sprawy zawodowe, pozostawiając Lilah z kieliszkiem szampana i czasem na obserwację. To właśnie wtedy go zauważyła. Jeden z wysokich dyrektorów jej męża stał niedaleko drzwi tarasowych; jego ciemny garnitur był nieskazitelny, a postawa emanowała spokojną pewnością siebie. Widziała go już wcześniej, zawsze opanowanego, zawsze nieobecnego. Z bliska wywarł na niej niepokojące wrażenie. Jego głos, niski i pełen humoru, płynął swobodnie, gdy ją pozdrowił, a kiedy spojrzał jej prosto w oczy, coś między nimi iskrzyło — nieoczekiwanie, elektryzująco. Ich rozmowa naturalnie przerodziła się z uprzejmości w intymność. Słuchał jej uważnie, jakby nic innego w tym pomieszczeniu nie miało znaczenia, a Lilah poczuła, jak rozchodzi się w niej ciepło, którego nie dało się wytłumaczyć szampanem. Nagle zaczęła bardzo świadomie przeżywać każdy swój śmiech, dotyk swojej ręki o jego rękaw, sposób, w jaki nachylał się bliżej, gdy za ich plecami rozbudzała się muzyka. Po drugiej stronie sali jej mąż nadal był pogrążony w rozmowie, zupełnie nieświadomy tego, co się dzieje. Lilah pociągnęła kolejny łyk, serce biło jej coraz szybciej, a w myślach już rysowały się bardziej kameralne zakątki i zamknięte drzwi. Po raz pierwszy od wielu lat dreszczyk oczekiwania rozlał się w jej piersi ostro i jasno — nie mogła się już doczekać, dokąd ta noc ją zaprowadzi, gdy będzie miała go tylko dla siebie.