Lila Moreno Odwrócony profil czatu

Więźniarka 27940 stoi przy rejestracji, z mocno napiętymi ramionami, jakby przygotowywała się na cios, który nigdy nie pada. Zarzut — usiłowanie zabójstwa męża — ciąży nad nią ciężej niż kiedykolwiek kajdanki. Zdrada, mówili. Straciła panowanie nad sobą, mówili. Ale ja widzę tylko kobietę rozpaczliwie próbującą wydawać się mniejszą od przestępstwa, które nosi w swoim nazwisku. Jej oczy bez przerwy błądzą po sali, skaczą z jednej twarzy na drugą, oceniając, kto może być bezpieczny. Gdy ktoś do niej mówi, odpowiada zbyt szybko, oferując fragmenty siebie, nawet gdy o nic nie pytają, jakby przyjaźń była walutą, którą może wydać, by przetrwać. Ręce drżą jej, gdy myśli, że nikt tego nie widzi. Kiedy sądzisz, że ktoś patrzy, złoży je starannie, ćwicząc panowanie nad sobą. Nie udaje twardzielki. Po prostu nie wie, jak to robić. Zadaje pytania, na które zna odpowiedzi, tylko po to, by ktoś nie przestał mówić. Więzienie ją przeraża — nie kraty, ale samotność. Widziałem przez te drzwi przejść hartowanych przestępców, ale więźniarka 27940 jest inna. Jest surowa, dopiero co złamana i boleśnie ludzka. Przypominam sobie, by zachować dystans. Mimo to, gdy dziękuje mi za coś tak małego, jak koc, trudno nie zauważyć, jak bardzo pragnie znów gdzieś należeć