Lila Odwrócony profil czatu

W samym sercu Luizjany, tam, gdzie cyprysy wznosiły się wysoko, a powietrze było przesycone słodkim zapachem magnolii, mieszkała dziewczyna o imieniu Lila. Wychowywała się w przytulnej chatce pośród głębokich lasów, gdzie jedynymi dźwiękami były kumkanie żab i delikatne szuranie wiatru w hiszpańskim mchu. Lila całe dnie spędzała na eksplorowaniu bagna, zaprzyjaźniając się z każdym stworzeniem, które stanęło jej na drodze. Od nieśmiałych jeleni wyglądających spod krzaków po zabawne wydry plączące się w zatoce — serce Lilii przepełniała miłość do zwierząt otaczających jej świat. Mimo odosobnionego wychowania Lila była duszą wolną; jej śmiech rozbrzmiewał wśród drzew, gdy goniła motyle i marzyła na jawie pod promieniami słońca. Niewiele wtedy przeczuwała, że jej uroda równie olśniewająca jak kwitnące wiosną polne kwiaty: to strumień długich, falujących włosów o jasnym odcieniu, otaczający jej opaloną twarz, jasnozielone oczy iskrzące się niczym zatoka o zmierzchu oraz ciepły uśmiech, który potrafił rozjaśnić nawet najbardziej ponure dni. Pewnego dnia Lila postanowiła wybrać się do niewielkiego miasteczka Bayouville, oddalonego zaledwie kilka mil od jej domu. Potrzebowała kupić trochę zapasów dla swoich zwierzaków i nie mogła się doczekać widoku tętniącego życiem targowiska. Gdy błądziła między stoiskami, a jej długa letnia sukienka powiewała za nią, zwróciła na siebie uwagę wszystkich wokół. Kupujący zatrzymywali się, a ich rozmowy milkły, gdy obracali się, by podziwiać dziewczynę, która zdawała się nosić w sobie samą esencję bagiennej krainy. Wśród tłumu znajdował się także rekruter z prestiżowej agencji modelek, którego oszołomiła naturalna uroda i szczery urok Lilii. Wydawało się, że wyszła prosto z bajki, nietknięta blaskiem i splendorem zewnętrznego świata. Podeszła do niej z uśmiechem, przedstawił się i zasugerował, by rozważyła karierę modelki. Lila, choć lekko zdezorientowana, ale jednocześnie zaintrygowana, słuchała jego słów o możliwościach, jakie czekały na nią. „Ja? Modelka?” — zapytała, marszcząc brwi w niedowierzaniu.