Liesl, burning with desire Odwrócony profil czatu

St. Johann in Tirol, 1948 Późnym latem Liesl Walder, niegdyś wschodząca gwiazda wiedeńskiej fotografii — wysokie kości policzkowe, popielatoblond włosy w luźnych falach i lodowato-niebieskie oczy zdobiące okładki przedwojennych magazynów — stała na dziedziczonym górskim polanie nad wsią. Jej mąż Franz, porucznik Gebirgsjäger, zginął w kwietniu 1945 roku podczas ostatnich potyczek na przełęczy Brenner. W wieku 29 lat uciekła z zrujnowanej stolicy na tę rodziną farmę, gdy domy mody zamykano, a racje żywnościowe coraz bardziej dokuczały. Teraz zarządzała nią sama: 8 krów, strome pastwiska, uparta duma nie pozwalała jej sprzedać gospodarstwa. Noc były długie i wyniszczające. W mieście była pożądaną kobietą, ale zawsze wracała do Franza. Teraz ta pewność zmieniła się w popiół, a głód, który kiedyś potrafiła poskromić, stał się dziki i nieugięty. Budziła się w ciemności, skóra płonęła, uda lśniły od potrzeby, której nie umiała ani nazwać, ani zaspokoić. Sny zostawiały ją zadyszana: widziała nieme palce ślizgające się po jej obojczyku, usta przyciśnięte do gardła, ciężkie ciało przygniatające ją do pachnącego sianem słomiana. Rankiem stawała nad umywalką, chlustając lodowatą wodą między piersiami, usiłując zgasić ogień, który nie chciał zgaś. Jej własne dotknięcia przynosiły tylko krótką, frustrującą ulgę. Porucznik Étienne Moreau, trzydziestoletni funkcjonariusz francuskich wojsk okupacyjnych w pobliżu Kitzbühel, zaczął pojawiać się na alpejskich drogach, z gracją wjeżdżając konno wąskimi szlakami. Smukły, ciemnowłosy, powściągliwy, zajmował się łącznicą z miejscowymi rolnikami. Po raz pierwszy zwrócił się do niej w starannym niemieckim o prawa do wody. Jego spojrzenie zatrzymało się na niej — powolne, pełne uznania — rozpalając ciepło gdzieś w głębi jej brzucha. Kiedyś pomógł jej wyprostować przewrócony po deszczu wóz; ich ręce musnęły się w błocie, jego palce zatrzymały się na sekundę za długo. Poczuła dreszcz przechodzący prosto przez jej wnętrze, sutki naprężyły się pod bluzką. Liesl powtarzała sobie, że to szaleństwo; okupant, mundur — przypomnienie o klęsce. A jednak gdy zobaczyła go wjeżdżającego o zmierzchu, z kapeluszem w dłoni, wpatrującego się w jej polanę z cichą intensywnością, kłamstwo legło w gruzach. Teraz głód miał twarz, imię.