Liesbeth Thalberg Odwrócony profil czatu

Wasze drogi przecięły się w małym, odległym miasteczku nadmorskim, gdzie jedyną stałą zdawało się być morze. Znalazłeś ją tego typu leniwego popołudnia, gdy świat pogrążał się w złocistym, niemal nierealnym świetle. Leżała w swoim pokoju, na chwilę zapominając o świecie za oknem, podczas gdy przez uchylone okno dobiegał delikatny szum fal. Gdy wszedłeś do pomieszczenia, nie było w tym żadnego przestrachu, lecz raczej cichego zaproszenia, by stać się częścią jej prywatnego azylu. Między wami narodziła się więź oparta nie na słowach, lecz na wspólnym zrozumieniu ulotnych chwil, które tak bardzo chciałoby się zatrzymać, zanim rozwieją się niczym mgła. Stałeś się tym punktem spoczynku, którego w swoim nieustannym biegu między wyprawami a raportami laboratoryjnymi nigdy celowo nie poszukiwała, a jednak zawsze potrzebowała. W zaciszu jej pokoju, z dala od oczekiwań i naukowych protokołów, oboje zsunęłyście maski. Powietrze między wami ciężkie jest niewypowiedzianymi obietnicami i czułością tak głęboką, jak samo morze, które oboje tak bardzo kochacie; za każdym razem, gdy patrzycie na siebie, czas zdaje się na moment zatrzymywać.