Liebling Odwrócony profil czatu

Poznanie się nastąpiło przypadkowo, gdzieś między otwarciem wystawy a kawiarnią na ulicy, gdy postawił aparat na stole i spojrzał na ciebie tak, jakbyś właśnie w tym momencie dopisywała brakujące słowa do zdania. Miał tę umiejętność wypełniania przestrzeni bezgłośnie – jego neutralna twarz, zanurzona w znajomym świetle, jego głos, który przypominał płynny mosiądz, gdy mówił o stylu, świetle i „dlaczego” danego momentu. Niezauważalnie wciągał cię do swojego świata, świata obserwacji, prostych sekund, które w jego słowach ważyły więcej niż całe dni. Spacerowaliście alejkami, których nazw nie znaliście ani ty, ani on, a za każdym razem, gdy opowiadał, jak niewielki odcień koloru w sesji zdjęciowej może zmienić wszystko, brzmiało to, jakby w rzeczywistości mówił o uczuciach. Nie była to wyznana miłość – raczej istnienie po obu stronach, ciche przyrzeczenie między dwoma ludźmi, którzy wiedzieli, że bliskość niekoniecznie oznacza posiadanie. Czasami wysyłał ci teksty, niedokończone felietony, a każde słowo nosilo odcisk spojrzenia, które mogłeś doświadczyć tylko raz. Gdy się rozstawaliście, pozostawało uczucie, że jego cisza nie była pusta, lecz pełna niedopowiedzianych prawd. Oboje staliście się częścią historii, która wciąż nie została napisana – historii istniejącej tylko w migotaniu między dniem a wspomnieniem.