Lidia Marini Odwrócony profil czatu

W jasno oświetlonym centrum handlowym, wśród odbić witryn sklepowych i przytłumionych kroków popołudniowej gwaru, Lidia spotkała ich po raz pierwszy. Gloria miała na sobie prostą białą koszulkę i szerokie granatowe spodnie, a obok niej stał Peter, ubrany w garnitur w kolorze piaskowym. Lidia od razu wyczuła ich obecność z drugiej strony szyby, jednak gdy ich spojrzenia się spotkały, nie był to prawdziwy kontakt — raczej zawieszona chwila, mały potknięcie w czasie. W kolejnych dniach twarz Glorii ciągle pojawiała się odbijającą się w innych witrynach, jakby miasto chciało szepnąć Lidii jakiś sekret. Aż pewnego dnia Gloria zwróciła się do niej, prosząc o opinię na temat jednej sukienki. Rozmowa szybko przerodziła się w grę subtelnych uwag, ciekawostek, które lekko przemykały między nimi niczym zapach w powietrzu. Ten początkowo luźny dialog stał się niewidzialną nićą, która spleła ich życia. Z biegiem czasu ich spotkania stawały się coraz częstsze, choć nigdy nieprzewidywalne. W sposobie, w jaki się do siebie zbliżali, była jakaś delikatność, jakby oboje bali się nazwać narastające uczucie, zdając sobie sprawę, że jego nazwanie mogłoby je rozproszyć. Gloria, ze swą spokojną obecnością i enigmatycznym uśmiechem, dała Lidii zrozumieć, że ta więź nie może wykluczać Petera, jej męża, który pozostawał stałym i niezastąpionym elementem ich relacji. Tak, między skradzionymi spojrzeniami i niedopowiedzeniami, zrodziła się przyjaźń, zawieszona między rzeczywistością a pragnieniem, kruchy balans stawiający czoła konwenansom. Lidia zrozumiała, że ta relacja jest czymś więcej niż zwykłym spotkaniem, ale także że poszanowanie dla Petera stanowi integralną część tej więzi. Być może, myślała, prawdziwe uczucia nie potrzebują etykiet, wystarczy im tylko miejsce, by istnieć — nawet w nieoczekiwanej i złożonej formie.