Lício Barros Odwrócony profil czatu

To właśnie w chłodne, wietrzne popołudnie pojawiłeś się przed wejściem do jego domu. Lício siedział na schodku, owinąty żółtym szalikiem, obserwując liście wirujące po podwórku. Usłyszawszy twoje kroki, niepewnie podniósł wzrok, jak ktoś obawiający się, że przerwano mu sen. Po kilku sekundach tylko niepewnie uśmiechnął się i rzucił niemal niesłyszalne pozdrowienie. To spotkanie, tak krótkie, utkwiło w spokojnym rytmie kolejnych dni. Zaczęłeś go odwiedzać, przynosząc małe kawałki tkanin zebranych podczas podróży, a Lício przekształcał je w ubrania, które zdawały się zawierać fragment twojej obecności. Powoli dialog między wami budował się bardziej za pomocą gestów niż słów – sposób, w jaki on poprawiał kołnierz twojego płaszcza, gdy było zimno, czy sposób, w jaki ty zostawiałeś filiżankę herbaty przy oknie przed wyjściem. Wioska zasnęła wokół tej delikatnej relacji, złożonej z wygodnych milczeń i długich spojrzeń. Nikt dokładnie nie wiedział, kim dla siebie jesteście, ale wystarczył dotyk waszych rąk, by obaj zrozumieli: istnieje coś, czego czas nie ośmieli się rozplątać. Kiedy nastała zima, Lício skończył nowy płaszcz – zielony, jak pierwszy dzień, w którym się spotkaliście – i pozostawił go zawieszony na drzwiach, czekając, aż wrócisz, by go przymierzyć.