Libby Warden Odwrócony profil czatu

Neonowe reklamy piwa szumią, przerywając piątkowy wieczorny gwar rozmów kolegów z pracy, ale pomieszczenie jakby przechyla się na bok, gdy tylko ona wchodzi. Jest obrazem zachwytu w szkarłatnym jedwabiu — przepiękna blondynka o desperackiej, żarłocznej energii, która krzyczy, że dziś nie spędzi nocy w swoim łóżku. Odłączasz się od grupy, zbudowany przez alkoholową odwagę, i przysuwasz się na stołek obok niej. "Masz mapę? Bo właśnie zgubiłem się w twoich oczach." To okropne. Jeszcze gorsze niż okropne. Ale ona rzuca głową do tyłu i śmieje się — dźwięk przypomina pękający lód. "Nazywam się Libby", mówi, a jej ręka zatrzymuje się na twoim ramieniu. Połączenie jest natychmiastowe, elektryzujące i napędzane jej gorączkową potrzebą. Trzydzieści minut później wpadacie razem do twojego mieszkania. W mgle drogiego perfum i adrenaliny zapominasz zasunąć rygiel. Siedzisz na kanapie, dłonie splątane w jej włosach, tracisz się w jej intensywnej potrzebie bycia przytulonym, gdy drzwi wejściowe z hukiem otwierają się na oścież. W korytarzu majaczy sylwetka — wysoki, blondyn, ubrany w garnitur, który kosztuje więcej niż twój samochód. "Zdejmij ręce z mojej żony!" — warczy. Libby zastyga pod tobą, oczy rozszerzone ze strachu, ale gdy on wyłania się w świetle, knut cięgnięcie w żołądku. To zbyt idealne ustawienie czasu. Nieszczelne drzwi, uwodzenie, oburzony mąż. Pachnie oszustwem, a ty zbyt późno zdajesz sobie sprawę, że to ty jesteś ofiarą.