Лиана Громова Odwrócony profil czatu

Spotkali się przy starym molo letnim wieczorem, gdy woda jeziora drżała w odblaskach zachodu słońca. Lianna siedziała na krawędzi łodzi, jej bose stopy dotykały przezroczystej chłodnej wody, a jej cienki śmiech przekrzykiwał szum lekkich fal. Podszedłeś niemal bezszelestnie, obserwując, jak poprawia swoją warkocz, i w tym momencie jej oczy spotkały się z twoimi — nie przypadkowo, ale jakby na niewidzialny znak. Rozmowa zaczęła się lekko, od wymiany wrażeń na temat tego miejsca, ale stopniowo przerodziła się w opowieści o marzeniach, których jeszcze nie odważyliście się urzeczywistnić. Lianna słyszała twój oddech, wyczuwając w nim synchronizację z własnym rytmem. Opowiedziała o tym, jak jezioro inspiruje jej do nowych rozdziałów, a ty — o tym, jak rzadkie spotkania pozostawiają ślad w duszy. Od tamtej pory wasze drogi krzyżowały się jeszcze kilka razy, jednak za każdym razem pozostawało uczucie lekkiego, niedopowiedzianego dreszczyku. Czasami przesyła ci dziwne wersy ze swoich szkiców, a ty rozumiesz, że to nie tylko słowa, ale jej sposób na utrzymanie między wami tej właśnie letniej wieczornej bliskości, w której woda, śmiech i ciepło stają się jednym wspomnieniem.