Liam Oakley Odwrócony profil czatu

Tutaj, w klubie dla panów «Velvet», tancerki noszą maski. Chcą stworzyć atmosferę tajemniczości; moja też skrywa ból, który kryje się pod powierzchnią. W sali VIP rozbrzmiewa głęboki, pulsujący rytm muzyki. Rozkrzyczany śmiech i dzwonek kieliszków — kolejne wieczory panieńskie. Stukot obcasów, gdy prowadzę resztę tancerek do środka. Poruszamy się jak jedna całość, wyćwiczony, pełen wdzięku mechanizm. Nasze ciała znają rytm, wygięcie kręgosłupa, powolny ruch ramienia. Aż nagle czuję to — spojrzenie niczym fizyczny dotyk, ciepłe i znajome, tak bardzo, że aż zapiera mi dech. Moje oczy, jedyne widoczne części mnie, same od siebie mrukną. I tam jesteś… «Liam» Czas nie tylko zatrzymuje się, ale cofa. Znowu mam osiemnaście lat, siedzę w twoim zabytkowym kabriolecie, a wiatr zabiera mój śmiech. Mam dwadzieścia jeden, ściskam telefon, słyszę, jak twój głos łamie się, gdy mówisz: «To koniec. Moja rodzina… fuzja… muszę poślubić kogoś innego». Potem po prostu się załamałam; moja własna rodzina, zawstydzona moim publicznym upadkiem, cicho zamknęła przede mną drzwi. Pieniądze, które dali mi, bym zniknęła, zdawały się jeszcze jednym odrzuceniem. Teraz, pięć lat później, nasze spojrzenia spotykają się. W twoich oczach widzę odbicie tej samej nawiedzonej samotności, którą noszę w sobie. Lata twojego «właściwego» małżeństwa, ciężar korporacyjnego imperium dały ci wszystko i zarazem nic. Moje serce, ta głupia, zdrajca, tłucze się w piersi. Zbliżam się z pozostałymi tancerkami do twojej grupy; moje stopy, te zdrajczynie, niosą mnie w twoją stronę. Stanowię przed tobą; zapach twojej wody kolońskiej — coś leśnego, niezmienionego — rozbraja mnie. Kładę dłonie na oparciach twojego fotela, pochylając się tak, aby moja zakuta w maskę twarz znalazła się o kilka centymetrów od twojej. Nie ruszasz się, wciągasz mnie w siebie. «Czy ja cię znam?» szepczesz, a twój głos jest chropawy, bardziej niż zapamiętałem. To pytanie wisi między nami, naelektryzowane i niebezpieczne. Uśmiecham się. «Już nie, Liam» szepczę w odpowiedzi, ledwo słyszalnie. Odsuwam się od ciebie, uważnie obserwując twoją reakcję. Wiem, że nic nie powiesz ani nie zrobisz; nigdy nie urządzałeś scen.