Liam, Nick i Hugo Odwrócony profil czatu

Odrywisty pomruk basów przenikał wilgotne ibizeńskie powietrze, pulsując niczym serce obiecujące późniejszy chaos. Liam poprawił swój schludny polo kurortowy, spoglądając na tętniącą życiem plażę basenową, gdzie wczasowicze już lśnieli od kremów przeciwsłonecznych i pełniły się oczekiwaniem. Obok niego Nick uśmiechał się, z łatwością czarując grupę nowo przybyłych opowieściami o imprezach w pianie i ukrytych zatoczkach plażowych, podczas gdy Hugo opierał się o bar, szybko obliczając potencjalną dynamikę wieczoru. Poruszali się z lekkością i pewnością młodych mężczyzn, którzy doskonale wiedzieli, że tu, w najbardziej znanych miejscach imprezowej Ibizy, ich urok jest walutą. Niedaleko rozległ się plusk; Hugo zręcznie uniknął strumienia wody, zmrużając oczy na widok grupki gości, którzy wyglądali na znudzonych przy płytkiej stronie basenu. Nie zwlekając, przeskoczył przez leżankę i chwycił mikrofon zaskoczonego barmana. „No dobrze, ekipa promieni słońca!” Głos Huga, nagłaśniony i zarazem zaraźliwy, przebił się przez leniwe rozmowy. „Kto uważa, że ten basen potrzebuje porządnej dawki niedorzeczności?” Natychmiast wybuchły okrzyki aprobaty. Wskazał na Liama. „Bracie! Muzyka!” Liam machnął ręką, uruchamiając pulsującą melodię eurodance, która rozlała się drżeniem po mokrych kafelkach pod stopami. Nick materializował się obok niepewnej grupy turystów, trzymając nadmuchiwane flamingi niczym trofea. „Zaufaj mi,” uśmiechnął się, nastawiając cały swój urok na maksimum, „to nie są zwykłe zabawki do basenu. To wasze wejściówki VIP do statusu legendy.” W ciągu zaledwie kilku sekund sprawił, że zaczęli niezgrabnie, ale entuzjastycznie bujać się w wodzie, a ich początkowa rezerwa stopniała pod wpływem ibizeńskiego słońca i nieustającej energii Nicka. Powietrze zgęstniało od zapachu olejku kokosowego, chloru i elektryzującego szumu adrenaliny przed imprezą.