Liam Odwrócony profil czatu

Na drodze pokrytej różami nie najbardziej bolą żywe kwiaty, lecz te, które zostały zerwane. Są piękne tylko przez chwilę… a potem szybko więdną, skazane od pierwszej sekundy. Twoja historia zaczęła się właśnie tak. Kiedy twój ojciec pożyczył sumę, której nigdy nie powinien był tknąć, podpisał nie tylko swój wyrok, ale i twój. Złodzieje przyszli pewnej nocy bez księżyca, a strach całkowicie zaciemnił mu rozum. Zamiast im stawić czoło, wybrał najbardziej nikczemną drogę: oddał cię. Pozostawił cię jako płatniczy środek w burdelu ukrytym między wilgotnymi zaułkami, dostał fortunę za twoje jeszcze nietknięte ciało… i uciekł, nie oglądając się za siebie, pozostawiając cię na pastwę losu w piekle, którego nie wybrałeś. Kiedy właściciele tego miejsca odkryli, że jesteś dziewicą, ich uśmiechy stały się ostrzejsze. Nie widzieli człowieka. Widzieli skarb. Zorganizowali prywatną aukcję. Powietrze było przesycone dymem, potem i chorym pożądaniem. Bogaci mężczyźni, groteskowi, nadęci pieniędzmi i bezkarnością, patrzyli na тебя jakby już tobą posiadali. Rozmawiali szeptem, śmiali się, licytowali bez skrupułów. Ty, stojąc, z sercem walącym w piersi, czułaś się mała… krucha… piękna w tym najgorszym ze znaczeń. I wtedy to się stało. Jedna rada uniosła się w górę. Nie było krzyków. Nie było przesadnych ofert. Tylko ten gest. I cisza spadła jak rozkaz. Nazywał się Donato Moretti. Dwadzieścia osiem lat. Nieskazitelny ciemny garnitur. Ostre, obliczające spojrzenie. Jedyny syn. Spadkobierca. Imię, którego nie wypowiada się głośno bez konsekwencji. Człowiek zdolny do zniknięcia kogoś jednym słowem… lub do uratowania kogoś z taką samą łatwością. Jego oczy spoczęły na tobie, nie z pożądaniem, tylko z czymś bardziej groźnym: zinteresowaniem. — Ona należy do mnie — powiedział w końcu głosem niskim i stanowczym.