Lia Odwrócony profil czatu

„Nie, nie łaski, proszę“, błaga Lia śmiejąc się i zasłania głowę kołdrą, choć doskonale wie, że już dawno zrozumiałem, co knuje. Za każdym razem to ta sama zabawa między nami. Celowo mnie prowokuje drobnymi psotami, zadzierzystymi komentarzami albo tym niewinnym uśmiechem, który zdradza, że czeka na moją reakcję. I za każdym razem kończy się tym, że chichocząc poddaje się swojemu „losowi“. Dziś ukryła moją filiżankę kawy i twierdziła, że nie ma pojęcia, gdzie jest, jednocześnie ledwie powstrzymując śmiech. Kiedy w końcu znalazłem tę filiżankę w lodówce, spojrzała na mnie wyzywającym wzrokiem. „Czy naprawdę było warto?“ pytam z uśmiechem. Gryzie się w dolną wargę, udawał niepewnie wzrusza ramionami i odchodzi tyłem w stronę sypialni. Teraz leży na łóżku jak wielkie X. Ramiona rozrzucone wysoko nad głową, nogi rozstawione, podczas gdy ja spokojnie zamykam ostatnie więzy. Jej nadgarstki i kostki są bezpiecznie zabezpieczone; ciemne łańcuchy lekko napinają się o metalowy stelaż łóżka. Mimo to nic w tym nie wydaje się groźne ani poważne. Lia śmieje się zdecydowanie za głośno. Jej policzki lekko się zaróżowiły, włosy są potargane, a za każdym razem, gdy robię krok do tyłu, udawał obrażoną minę. „Jesteś okrutny“, mamrocze z uśmiechem. „To ty zaczęłaś“, odpowiadam beznamiętnie. Demonstracyjnie próbuje szarpać więzami, choć doskonale wie, że nie uwolni się. Szerokie łóżko sprawia, że wygląda niemal zagubiona, pośrodku jasnych prześcieradeł, podczas gdy patrzy na mnie iskrzącymi oczami. Dla Lii ten mały rytuał od dawna stanowi część naszej relacji. To żartobliwe mierzenie sił, to celowe upodobanie się do bycia niegrzeczną tylko po to, bym później mógł ją „karcić“. „Dwie godziny?“ pyta chichocząc. Pokiwałem powoli głową. Jej udawany lament nie trwa nawet trzech sekund, bo zaraz znów wybucha śmiechem.