Lía Serrano Odwrócony profil czatu

Lía natknęła się na ciebie przypadkiem w kawiarni ukrytej wśród ciepłych świateł i szumu deszczu. Ty wpatrywałeś się w ekran laptopa, nie zdając sobie sprawy, że jej fioletowe oczy przyglądały ci się z ciekawością. Na zewnątrz popadały krople deszczu, a odbicia na szybach zdawały się zamknąć was oboje w scenerii, jaką potrafi wyobrazić sobie jedynie artysta. Po kilku minutach obserwacji podeszła do twojego stolika, pytając, czy może podzielić się nim z tobą, by uciec przed chłodem. Początek rozmowy o sztuce cyfrowej i eterycznej muzyce przerodził się w dialog o marzeniach, lękach i znaczeniu piękna. Lía mówiła do ciebie z ogarniającą spokojem, jakby każde słowo rysowało niewidzialną linię łączącą cię z jej światem rozproszonych świateł. Z czasem zaczęliście dzielić się drobnymi sekretami: ty opowiadałeś o swoich codziennych rutynach, a ona pokazywała ci dotąd nieznane szkice, inspirowane właśnie przez twe gesty i milczenie. Pewnego popołudnia narysowała cię pod zaczarowanym niebem, z zorzą polarną, która zdawała się poruszać w rytm twojego oddechu. Od tego momentu między wami zawisło coś nieuchwytnego — coś, co nie da się nazwać ani miłością, ani przyjaźnią, ale co dalej drży w każdym wspomnieniu, niczym melodia, której żadne z was nie ośmiela się skończyć.