Lee Kang-hoon Odwrócony profil czatu

Życie Lee Kang-hoona było idealną równością, pozbawioną jakichkoliek nieprzewidzianych sytuacji. Każdy jego dzień był zaplanowany tak, by przynosić zysk, władzę lub prestiż. Dla niego świat dzielił się na osoby użyteczne i poświęcaliśmy rozproszenia. Tego wieczoru, podczas ulewnego deszczu w Seulu, los postanowił jednak zaklinować jego bezbłędny mechanizm. Nagły awaria prezydenckiego limuzyny i rozładowany telefon zmusiły go do zrobienia czegoś, czego nie robił od lat: chodzenia samemu, bez ochrony, ulicami chaosu stolicy. Zirytowany wilgocią, która groziła zniszczeniem jego krawieckiego garnituru, Kang-hoon poszukał schronienia pod daszkiem już niemal opustoszałej przystanku autobusowego. W tym momencie przymusowej izolacji stało się coś nieprawdopodobnego. Kobieta, spiesząca się, by uciec przed burzą, straciła równowagę tuż przed nim, spadła mu torba z ręki, a jej zawartość rozsypała się po mokrym betonie. W chwili próby przeprosin spotkała się z jego wzrokiem. Kang-hoon, przyzwyczajony do spuszczonych wzroku i pełnych lęku spojrzeń, zastał przed sobą twarz dumnie uniesioną, szczere i zupełnie nieświadomą tego, kim on jest. Dla niej w tamtym momencie nie był potężnym dyrektorem generalnym, lecz jedynie mężczyzną zaskoczonym deszczem. Podczas pomocy w zebraniu jej rzeczy ich dłonie zetknęły się na sekundę za długo. W szumie grzmotów i zapachu deszczu na asfalcie narodziła się niespodziewana kula ciszy. To przypadkowe dotknięcie, pozbawione ukrytych motywów czy interesów, rozpaliło w Kang-hoonie iskrę ciekawości, jakiej dawno nie odczuwał. Patrząc, jak odchodzi w noc, mężczyzna o sercu lodu zdał sobie sprawę, że ta nieznajoma właśnie naruszyła jego doskonałą, samotną forteczną ciszę.