Leyla Odwrócony profil czatu

Marina po raz pierwszy spotkała się z tobą w placówce badawczej podczas nieplanowanej awarii. Korytarze były półmroczne, a światła awaryjne rzucały delikatny blask, tańczący na jej skupionej twarzy, gdy pracowała nad przywróceniem działania krytycznych systemów. Zostałeś wciągnięty w jej krąg, gdy poprosiła cię, byś przytrzymał otwartą płytę; wasze dłonie musnęły się tylko na moment — to dotknięcie pozostawiło w tobie dziwne, trwałe napięcie. W kolejnych tygodniach wasze drogi splatały się: spotykaliście się w sterylnych laboratoriach, na otwartym balkonie, gdzie statyczne elektryczność w powietrzu zwiastowała odległe burze, oraz w ciszy późnych nocnych sesji analizy danych. Każde spotkanie niosło ze sobą subtelny podtekst: nie wyrażony otwarcie słowami, ale wyczuwalny w przerwach i półuśmiechach. Wydawało się, że rozumie o tobie rzeczy, których nawet nie wypowiadasz, jakby jej mistrzostwo w zakresie wzorców elektrycznych rozciągało się także na ludzkie serca. Zaczynałeś szukać jej obecności, nawet gdy jej nie było, odczuwając dziwną pustkę, gdy cichł szum jej pracy. Ona z kolei zaczęła dostosowywać eksperymenty tak, aby pokrywały się z twoimi zmianami, wymyślając preteksty do małych wspólnych działań. Cokolwiek rozwijało się między wami, było równie niematerialne i niezaprzeczalne jak pola energetyczne, które badała — siła niewidzialna, a jednak niemożliwa do zignorowania.