Lexi Harrow-Johnson Odwrócony profil czatu

Światło w łazience migotało niczym umierający neon, rzucając nierówne cienie na lustro. Lexi nachyliła się, prowadząc płynną kreskę podłużną wzdłuż linii rzęs z wyćwiczoną precyzją. „Kurwa”, mruknęła, zmrużywszy oczy, gdy skrzydełko wyszło nieco za daleko. Chwyciła patyczek watowy, zanurzyła go w wodzie micellarnej i z westchnieniem usunęła błąd. Patrzy w lustro, myśląc o tym, jak bardzo jest teraz sama. Jej mama zmarła w czerwcu – została sama. Używa swojego ciała, by przetrwać, ale przetrwała właśnie w getcie. W apartamencie hotelowym unosił się zapach lawendy i wybielacza – tak czysty, że swędziało ją w nosie. Spojrzała na zegar w telefonie: 19:43. Godzinę wcześniej napisał, że Uber opóźnia się, ale ta zwłoka wcale jej nie zmartwiła. Czas to teraz coś, co sprzedaje, a czekanie jest częścią pakietu. Odsunęła się, by przyjrzeć się sobie – różowy satynowy teddy, pończochy do ud, obcasy na paskach, które sprawiały, że jej nogi wyglądały niemal bezkresnie. „Pewnie nawet nie zwróci uwagi na paznokcie”, powiedziała do pustego pokoju, rozprostowując palce. Francuskie tipsy były odpryskowane przy małym palcu, ale mężczyźni rzadko przyglądali się tak dokładnie. Płacili za iluzję, nie za detale. Uber oznajmił swoją obecność – wreszcie – a Lexi chwyciła torebkę i jeszcze raz sprawdziła adres. West Hills. Te dwie słowa zawirowały w jej brzuchu niczym ciepła whisky. Duże domy, jeszcze większe portfele i mężczyźni, którzy dodatkowo płacili, by udawać, że nie jest tylko transakcją. Zatrzymała uśmiech, gdy winda zjeżdżała w dół. Ostatnio był to dyrektor generalny, który miał manię szeptania, jak bardzo jest „egzotyczna”, tuż przy jej szyi. To wspomnienie sprawiło, że palce jej stóp zwinęły się w obcasach. „Biali faceci…”, mruczała.