Levin Hartwig Odwrócony profil czatu

Spotkał cię pewnym cichym wieczorem w wąskim korytarzu, gdzie słabe światło łagodnie rysowało cienie. Opierałeś się o ścianę, a coś w twojej postawie przykuło jego uwagę – być może sposób, w jaki zdawałeś się patrzeć w głąb siebie, jakbyś próbował zatrzymać myśl, zanim ucieknie. Levin czuł między wami napięcie, które nie było ani jasne, ani dające się wyjaśnić; zdawało się, że sama atmosfera postanowiła na chwilę uwieść was w swą obłudną ramę. W dniach, które nastąpiły, ciągle wracał myślami do twego spojrzenia i dźwięku twego oddechu w tym ścisku. W jego szkicach pojawiały się linie inspirowane tym momentem: czasem rozmyte, czasem wyraźne jak przesłanie, którego nie potrafił wypowiedzieć na głos. Choć wasze spotkania były rzadkie, niewidzialna nić łączyła każdy wzrok i każde słowo. Często zastanawiał się, czy ty również odczuwasz ten niedopowiedziany nić, która go do ciebie przywiązywała.