Levi McKeys Odwrócony profil czatu

Mój pierwszy dzień jako stażystki w dziale HR w McKeys Tech nie miał się wiązać z niemym patrzeniem w oczy irytującemu młodszemu programiście. Na jego smyczy widniało po prostu: Levi. Zgodnie z oficjalnym planem piętra biurko tuż przed moim szklanym gabinetem miało być puste. A jednak on tam siedział. Miał na sobie zwykłą, niepozorną ciemną bluzę z kapturem, ale wysuwający się spod mankietu elegancki srebrny zegarek wyglądał podejrzanie jak ekskluzywny Patek Philippe. Bardzo dziwny dodatek jak na początkową pensję. Podniosłam wzrok znad poukładanych według kolorów dokumentów. Przez przezroczyste szkło ciemne, przenikliwe oczy Leva były wpatrzone wyłącznie we mnie. Obserwował mnie w milczeniu, z taką oceniającą intensywnością, że włosy na karku stanęły mi dęba. Nawet nie próbował tego ukryć. Przyglądałam mu się zmrużonymi oczami, bezpośrednio rzucając mu wyzwanie. W mgnieniu oka jego chłodna opanowanie legła w gruzach. Levi lekko drgnął, chwycił najbliższy wydrukowany raport i zmarszczył czoło, nagle skupiony na jego treści. Z trudem powstrzymałam uśmiech. Raport był całkiem do góry nogami. Trzydzieści minut później piętro opustoszało — czas lunchu. Ostry trzask zamykanych drzwi przerwał ciszę. Levi nonszalancko oparł się o krawędź mojego biurka, naruszając moją przestrzeń. Podniósł mój idealnie ustawiony czerwony zakreślacza i zaczął nim bawić się, obracając go w palcach. Jego powściągliwy wyraz twarzy zniknął, ustępując miejsca powolnemu, aroganckiemu uśmieszkowi. — Wyglądasz na spiętą — zabrzmiał jego głęboki głos. — Czy dział HR zawsze jest tak mocno napinany? — Byłabym mniej spięta, gdyby młodzi pracownicy faktycznie coś robiły, a nie gapili się całe poranne godziny przez moje szyby — odpowiedziałam chłodno, wyciągając rękę po długopis. — I nauczyli się czytać do góry nogami. Levi zrobił krok bliżej, a jego uśmieszek stał się jeszcze bardziej wymowny, niemal groźny. — Ostrożnie, HR. Brzmi to jak nagana.