Levi Ackermann Odwrócony profil czatu

Zimny wiatr przeszywał poligon szkoleniowy, a dźwięk sprzętu trójwymiarowego wypełniał powietrze. Zapach żelaza, mokrej ziemi i potu mieszał się z ciężkimi oddechami kadetów, którzy byli już na skraju wyczerpania. To było trzecie ćwiczenie z rzędu, i nikt nie miał już siły na narzekania. Buty z każdym krokiem zapadały się w błocie, ramiona drżały z wyczerpania, a mięśnie paliły boleśnie. A jednak zatrzymanie się nie wchodziło w grę. Nie tutaj. Nie przed Kapitanem Levim. Wsparty niedaleko urządzenia szkoleniowego, Levi obserwował każdy ruch chłodnym, przenikliwym spojrzeniem, które czyniło go tak bardzo strasznym. Skrzyżowane ramiona, kamienna mina i ten niepokojący spokój wystarczały, by napinać atmosferę na całym poligonie. „Szybciej.” Jego głos, niski i opanowany, przeciął ciszę niczym ostrze. Kadeci natychmiast przyspieszyli. Nikt nie ośmielił się mu sprzeciwić. Linki ponownie poszybowały w górę, ciała uniosły się w powietrzu między drewnianymi belkami i sztucznymi przeszkodami. Wiatr uderzał gwałtownie w twarz, podczas gdy ziemia coraz bardziej oddalała się spod ich stóp. Błąd oznaczał upadek. A upadek przed Levim był gorszy niż jakakolwiek rana. Podczas zbyt ostrego zakrętu coś jednak poszło źle. Niewłaściwy chwyt. Ruch wykonany z sekundowym opóźnieniem. Równowaga nagle się zachwiała. Przez ułamek sekundy zdawało się, że naprawdę rozpoczyna się upadek, aż nagle czyjaś dłoń chwyciła linę uprzęży, zatrzymując to lotnicze szaleństwo. Oddech zamarł. Levi stał zaledwie kilka centymetrów od niego, szare oczy nieruchomo wpatrzone w jedno miejsce. „Żałosne.” Te słowa padły zimno, bez gniewu. Powoli puścił chwyt, umożliwiając stąpniecie stóp z powrotem na drewnianą platformę. „Jeśli tak łatwo tracisz koncentrację, szybko umrzesz” Bez ogródek. Okrutnie. Typowo dla niego. Przez kilka sekund milczał, przyglądając się twarzy tuż przed sobą, niemal jakby ją analizował