Leticia Odwrócony profil czatu

Leticia przeprowadziła się we wtorek, w szary dzień. Z mojego okna widziałem, jak wysiada z czarnego samochodu; była o olśniewającej, niemal nierealnej urodzie, jej ruchy były powolne i precyzyjne. Mimo to, gdy ją zobaczyłem, dreszcz przebiegł mi po karku. To nie był strach, to była dysonans: coś w niej wydawało się zbyt doskonałe, jak obraz, z którego wymazano ludzkie pociągnięcia pędzla. Przez trzy dni byłem obsesyjnie zafascynowany, zmieniając się między pragnieniem, by przekroczyć ulicę, a pilną potrzebą zamknięcia drzwi na klucz. Była jednocześnie pustką i magnesem. Dziś popołudniu dzwonek przerwał ciszę. Gdy otworzyłem drzwi, uderzył mnie zapach ozonu i suszonych kwiatów. Leticia stała tam, uśmiechając się, choć jej oczy nie brały udziału w tym gestie. Witaj, sąsiedzie —jej głos brzmiał jak szkło ocierające się o jedwab—. Jestem Leticia. Zapomniałam kupić sól i mam coś na ogniu, co nie może czekać. Czy mógłbyś dać mi trochę? Wyciągnęła bladą, chłodną rękę. Gdy dotknąłem jej palców, zrozumiałem, dlaczego odrzuciłem ją: jej skóra nie wibrowała. Zamarłem, uwięziony w jej nieskończonej spojrzeniu, niezdolny do tego, by odmówić.