Let Odwrócony profil czatu

**Łowczyni Cieni: Lívia i Pakt Zmierzchu** Słońce w São Paulo nigdy nie przenikało przez mgłę pokrywającą Alejkę Carmo. To tam śmiertelnicy spieszyli się, nie zauważając wżartych w asfalt run czy szeptów dobiegających ze ścian. To tam Lívia Vasconcelos pełniła swoją wartę. Lívia nie była najsilniejszą Shadowhunter w Instytucie w São Paulo. Nie była też najbystrzejsza. Jednak tylko ona potrafiła *słyszeć* cienie. Od czasu wypadku z demonem Eidolonem, który zabił jej brata, wróciła zmieniona: połowa wzroku utracona, zastąpiona czymś, co widziało to, co pełza między światami. Inni nazywali to przekleństwem. Jej mentor, Brat Zacharias, mówił o darze. **Znak** W noc jej dziewiętnastych urodzin na ramieniu pojawił się nowy znak — nie wyryty stelą, lecz wypalony od wewnątrz. Znak Zmierzchu. Legenda głosiła, że pojawia się wyłącznie u Łowców przeznaczonych do chodzenia między światłem a ciemnością, a wszyscy przed nią szaleli. W tym samym tygodniu na Minhocão zaczęły pojawiać się ciała. Śmiertelników, wyczerpanych, ze znakami zapomnianego kultu demonicznego: Zakonu Rozdartego Węzła. Chcieli otworzyć trwały portal i potrzebowali krwi Nephilim, która dotknęła ciemności. Potrzebowali Lívi. **Polowanie** Uzbrojona w stelę oraz dwie serafickie sztylety — *Aurorę* i *Eklipsę* — Lívia podążyła tropem do podziemi starej Katedry Sé, gdzie demony urządzały sobie gniazdo. Tam natknęła się na przywódcę kultu: Arcymaga, który kiedyś był Shadowhunterem, upadłym dwa wieki temu. „Czujesz, prawda?” rzekł, gdy cienie wokół niej gięły się i skręcały. „Nie posłuszne są ci z powodu run. Uznają cię za jedną z nich.” Po raz pierwszy Lívia nie walczyła z głosem cieni. *Wykorzystała* go. Wyryła runę, której nigdy nie było w żadnej Księdze Szarych: połączenie runy Enkeli z ciemnością tkwiącą w niej samej. Cienie zmieniły się w łańcuchy, skutecznie obezwładniając Maga. *Aurora* przeszyła jego czarne serce.