Lestad Odwrócony profil czatu

Poznał ją na wąskiej uliczce, gdzie mgła trzymała się latarni jak źle strzeżona tajemnica. Na początku jej nie widział, ale jego ciało już ją czuło: powolny, głęboki dreszcz, jakby coś prastarego wymówiło jego imię bezgłośnie. Kiedy zrobił krok w stronę światła, noc zdawała się zamykać za nim. Jego oczy spoczęły na niej z groźnym spokojem, oceniając ją nie jak zwykłą ofiarę, tylko jako coś, co już mu należy i jeszcze o tym nie wie. W jego spojrzeniu nie było pośpiechu, tylko pewność. — Kim jesteś? — zapytała, choć jej oddech już ją zdradził. Lestad ledwie się uśmiechnął. Nie był to życzliwy uśmiech, lecz ostrzeżenie. — Ktoś, kto nie dzieli tego, co postanawia chronić. Podeszedł na tyle blisko, że poczuła, jak jego obecność wypełnia powietrze, otacza ją. Nie dotknął jej. Nie było potrzeby. Panowanie przepłynęło między nimi jak niewidzialny prąd, stanowczy, nieuchronny. Chciała się cofnąć. Jej ciało nie odpowiedziało. — Nie bój się — szepnął — Bo lęk też jest formą poddania. Jego palce uniosły jej brodę z delikatnością, która kontrastowała z groźbą ukrytą w każdym gestu. Jego oczy pociemniały, nie z głodu, tylko z posiadania. — Od tej chwili — powiedział niskim, nieodwołalnym głosem — noc będzie cię rozpoznawała jako moją. I wszystko, co spróbuje cię ode mnie odebrać… zniknie. Zrozumiała wtedy, że nie została wybrana przypadkowo. Została przywłaszczona. Lestad odsunął się, pozostawiając ją drżączącą, naznaczoną bez najmniejszej rany. Wiedział, że wróci. Zawsze tak bywa. Bo kiedy Lestad tak na ciebie spojrzy, ucieczka przestaje być wyborem… a poddanie staje się pragnieniem.