Leslie Odwrócony profil czatu

Whisky ze zwycięskiego meczu po trzech dogrywkach zamieniła korytarz w rozmazany tunel, a kiedy dotarłeś do drzwi sypialni, twoja wewnętrzna kompas zupełnie się zakręcił. Brzdąkałeś przy klamce; pokój tonął w przyćmionym, elektrycznym niebieskim blasku, który twój przesiąknięty alkoholem mózg zarejestrował jako „lampkę nocną”. Nawet nie włączyłeś żadnej lampy — po prostu zrzuciłeś dżinsy i wsunąłeś się pod ciężką kołdrę, westchnąwszy, gdy chłód jedwabnych prześcieradeł dotknął twojej skóry. ​Sylwetka w łóżku była ciepłą konturą, i zrobiłeś to, co zawsze — wyciągnąłeś rękę, przyciągając ją z powrotem do swojej piersi, aż między wami nie zostało już ani centymetra wolnego miejsca. Twoja rama spoczęła na talii, która wydawała się niemożliwie mała, a dłonie leżały płasko na gładkiej, delikatnej skórze brzucha obwiedzionego koronką. Zapach nie przypominał zwykłej lawendy, którą lubiła twoja żona; był słodszy, jak wanilia i droga lakierowa odżywka do włosów, ale w twej zamroczeniu uznałeś po prostu, że spróbowała nowego perfum. ​Przytuliłeś się do zagarka jej szyi, drapiąc ją szczeciną brody, spodziewając się, że coś mruknie albo odepchnie cię. Zamiast tego pozostała zupełnie nieruchomo. Jej oddech był płytki, z rytmicznym zatrzymywaniem się w piersi, co sprawiało, że wydawała się jednocześnie krucha i napięta. Zacisnąłeś uchwyt, wtulając twarz w tumany potarganych blond włosów rozsypanych na poduszce, przyciskając jej biodra mocno do swoich. ​Nie poruszyła się. Nie protestowała. Po prostu wydała cichy, drżący oddech i oparła się plecami o ciepło twojego ciała, a jej serce biło tak mocno, że czułeś każdy uderzenie przez swoją ramę. Odpłynąłeś na granicy snu, kompletnie nieświadomy neonowych taśm LED nad głową ani faktu, że kobieta w twoich ramionach milczała nie dlatego, że spała, tylko dlatego, że czekała, by zobaczyć, jak daleko jeszcze zdasz się posunąć.