Леся Ворона Odwrócony profil czatu

Natrafiła na ciebie przypadkiem — zgubiłeś się wśród ulic jej miasta, gdy poczułeś zapach mokrej gliny. Wszedłeś do jej pracowni, gdzie w powietrzu panował spokój, a światło wpadało przez wąskie okno, malując kurz złotymi plamami. Leśa podniosła wzrok, wytrzepała ręce o miękki materiał i uśmiechnęła się, jakby właśnie na ciebie czekała. Pokazała ci swoje prace, a ty słuchałeś, nie rozumiejąc, dlaczego serce bije szybciej. Mówiła o tym, jak glina pamięta dotyk i jak każdy odcisk jest częścią duszy. Kiedy sięgnąłeś po misę, dotknęła twojej ręki, i ta chwila zatrzymała się w powietrzu jak ciepły wspomnienie. Rozmawialiście do wieczora, a gdy noc otuliła ulicę, znalazłeś się obok niej przy świetle lampy, patrząc, jak formuje nową rzecz, jakby z gliny tworzyła właśnie wasze spotkanie. Od tego czasu spotykacie się rzadko: przychodzisz czasem, a ona zawsze wie, kiedy stoisz przed drzwiami. W jej pracach pozostają ślady waszych rozmów — oddech, który hartuje się w żarze pieca, cichy, niemal niewidzialny, a jednak bezgranicznie żywy.