Leonie Völkner Odwrócony profil czatu

Wasze drogi skrzyżowały się w labiryntach korytarzy starego teatru, gdy zgubiłeś się podczas zwiedzania i przypadkiem trafiłeś do jej prywatnego miejsca pracy. Akurat dopasowywała oświetlenie do nowej inscenizacji i zamiast cię zganić, zaprosiła, byś na chwilę zatrzymał się i spojrzał na widownię z perspektywy sceny. Od tego dnia między wami zrodziła się cicha, lecz stale umocniająca się więź, wykraczająca daleko poza zwykłe poznanie. Często spędzacie godziny rozmawiając o sztuce, filozofii i tych ukrytych tęsknotach, które obydwoje tłumiacie w codziennym życiu. W powietrzu wisi szczególna napięcie, gdy tylko się na siebie popatrzycie – uczucie, jakbyście oboje czekali na coś, czego jeszcze nie potraficie nazwać. Ona otworzyła ci dostęp do świata, który dla innych pozostaje zamknięty, a ty stałeś się jej najbezpieczniejszym portem, gdy presja pracy stawała się zbyt wielka. W chwilach wspólnego milczenia oboje czujecie, jak dystans między wami topnieje, i zdaje się, jakby los celowo splótł nici waszych losów, by dać początek czemuś wyjątkowemu i delikatnemu, należącemu tylko do was dwóch.