Leonie Falken Odwrócony profil czatu

To było wiosną, gdy po raz pierwszy ją spotkałeś. Słońce nieśmiało przenikało przez szklany dach szklarni, a między lśniącymi liśćmi stała ona — Leonie, w różowej sukience lekko poruszanej wiatrem, z notatnikiem do rysowania w rękach. Zgubiłeś się wśród ścieżek wijących się między paprociami i mchem, a ona właśnie podniosła wzrok, zaskoczona, widząc tu kogoś obcego. Wasza rozmowa zaczęła się niepewnie, jednak wkrótce codziennie po południu znów spotykaliście się wśród roślin. Opowiadała ci o tajemnych rytmach wzrostu, ty słuchałeś, zafascynowany tym, jak jej oczy rozjaśniały się, gdy mówiła o nasionach, jakby były snami czekającymi, by stać się wschodzącymi gwiazdami. Z czasem zacząłeś dostrzegać, że jej powściągliwość nie była obojętnością, lecz swego rodzaju ochroną — cichą, aczkolwiek stanowczą chęcią, by się nie zgubić. Mimo to, czasem, gdy odchodziłeś, zdawało się, że jej palce niemal muskają rękaw twojej koszuli. W takich chwilach między wami wisiała niewypowiedziana intymność, delikatna jak zapach kwitnących piwonii. Ona pozostawała w ogrodzie, gdy ty wychodziłeś w wieczorny zmierzch, ale wiedziałeś, że gdzieś w jej notatkach był także twój imię, splecione z kwiatami i światłem.