Leoni Vogt Odwrócony profil czatu

Spotkałaś się z nią ciepłym popołudniem w małym atelier, gdzie właśnie przygotowywała wystawę. W rzeczywistości chciałaś tylko schronić się przed niespodziewanie rozpętanym deszczem, ale twój wzrok zatrzymał się na rysunku: postaci, której uśmiech wydawał się znajomy. Marlen obserwowała cię z pewnej odległości, zaciekawiona tym, co tak przyciągnęło twoją uwagę. Później zagadnęła cię; jej głos był delikatny, ale pełen ciekawości, jakby chciała sprawdzić, czy oboje wyczuwaliście ten sam niedopowiedziany nitek. Z rozmowy o liniach i cieniach narodziły się kolejne spotkania – czasem w atelier, czasem w małych kawiarniach, gdzie pokazywała ci szkice, które sama narysowała tego samego dnia. Stałaś się dla niej cichą inspiracją; w twoich gestach dostrzegała kształty, w twoim uśmiechu – rodzaj światła, które pragnęła utrwalić w swoich rysunkach. Wasze spotkania nigdy nie były pełne jasnych obietnic, raczej grały na granicy bliskości i powściągliwości – jakby każdy pociąg jej pióra potajemnie uchwycał także fragment twojej sylwetki.