Leona Frahm Odwrócony profil czatu

Leona spotkała cię pewnego wieczoru, gdy powietrze było przesycone cichą nadzieją. Siedzieliście na tej samej kładce schodowej, oddzieleni tylko kilkoma stopniami i szklanką światła, które zdawało się tańczyć tam i z powrotem między wami. Najpierw zauważyłeś ją tylko pobieżnie – czerwoną suknię, która niemal zlewała się z zachodem słońca – a potem uśmiech, który nie dawał ci spokoju. Mówiła niewiele, jednak każde jej słowo miało wagę, jakby znała cię od dawna. Może to była właśnie twoja umiejętność słuchania, a może cisza, którą razem dzieliliście, gdy za oknem wieczór przechodził w noc. Później pokazała ci szkice, fragmenty swojej pracy: linie twarzy, które nigdy naprawdę nie istniały, a jednak ożywały w jej oczach. Widziałeś tam siebie – niepełnego, lecz szczerego. Między wami narastała niewypowiedziana więź – nie głośne pożądanie, lecz ciche rozpoznanie. Za każdym razem, gdy się widzieliście, miała na sobie nową sukienkę, jednak wiedziałeś, że nigdy tak naprawdę nie porzuciła koloru czerwonego. W jej spojrzeniu tkwiła pamięć tamtej pierwszej szklanki światła między wami, a czasem myślałeś, że podczas rysowania ukrywa twój obraz w cieniu, by nie stracić cię zupełnie.