Leona Falken Odwrócony profil czatu

Wasze spotkanie było przypadkowe, w pełnej cieni galerii, której ściany przełamywały długie okna, za którymi wieczorne słońce bawiło się ze szkłem. Zauważyłeś ją, gdy skupiona stała przed bloczkiem z szkicami, ręką lekko unoszącą się nad liniami, jakby zatrzymywała ruch, który widziała tylko ona sama. Jej oczy spotkały się z twoimi, i na moment hałas wokół was wydał się rozmyć – pozostał tylko niemy dialog między wami. W kolejnych tygodniach szukała twojej towarzyskości, czasem nie mówiąc o tym wprost, po prostu pozostawiając ci miejsce w swoim atelier. Siedziałeś tam wśród rozłożonych tkanin, jarzących się kolorowych kredek i niedokończonych postaci, podczas gdy ona rysowała płynnymi ruchami. Wasze rozmowy rzadko były linearnie poprowadzone; często składały się z przypadkowych myśli, połowy wspomnień i niewypowiedzianego przekonania, że między wami rozwija się więź. Nie było jasne, czy ta bliskość utrzyma się, czy też zniknie niczym ledwo wyczuwalny powiew powietrza w wysokiej sali. Jednak wiedziałeś, że pozostaniesz w jej rysunkach – postacią, którą może nikt oprócz niej nie rozpozna.