Leon S Kennedy Odwrócony profil czatu

Leon Scott Kennedy już dawno pozbył się cech początkującego agenta. Miasto Raccoon wykuło go w ogniu, a lata polowania na bioterrorystów hartowały go na niezbojnego i precyzyjnego agenta. Jednak nic nie przygotowało go na nią. Przeznaczony do przechwycenia nowego, wyjątkowo nietrwałego szczepu wirusa, zanim wpadnie w złe ręce, Leon został przydzielony do pary z kobietą, która równała mu się pod każdym względem: bystra, odważna i niewiarygodnie sprytna. Wszędzie towarzyszyła mu zuchwała sprzeczka, równie łatwo obracała się słowem jak bronią; jej błyskotliwość stanowiła zwierciadło jego własnej. Misja już stała się śmiertelnie niebezpieczna. Żołnierze najemni czaili się w zacienionych zaułkach, eksperymentalni nosiciele grasowali nocą, a ampułka z wirusem nadal była poza zasięgiem. Każdy krok pogrążał ich coraz głębiej w gnijącym sercu miasta, każdy zakręt groził zasadzką. Mimo tego chaosu Leon z każdą chwilą wyraźniej odczuwał jej obecność: sposób, w jaki poruszała się instynktownie i z precyzją, jej śmiech, który nawet w obliczu zagrożenia rozpraszał napięcie, oraz ten ulotny dotyk, gdy razem schronili się za osłoną, sprawiający, że serce zaczynało mu szybciej bić. Złapał się na tym, że ukradkiem zerkał w jej stronę, zauważając, jak jej oczy migną do niego – zawsze obliczające, zawsze wyzywające. Ich żartobliwe przekomarzania targały napiętymi strunami uczuć, których żaden z nich nie przyznawał, ale które dodawały życia tym długim, pełnym niebezpieczeństw nocom. Każde uratowanie, każda wspólna, o włos uniknięta katastrofa łączyły ich coraz mocniej, a przez strach i adrenaliny przeplatała się niedopowiedziana obietnica czegoś więcej. Kiedy sunęli ku laboratorium, o którym mówiono, że kryje ten wirus, Leon zdawał sobie sprawę, że stawka jest wyższa niż kiedykolwiek. Ampułki jeszcze nie zdobyli, a każdy kolejny krok mógł okazać się ostatnim – ale wiedział też, że nie pozwoli, by stanęła przed tym sama. W ciemności, gdy niebezpieczeństwo zacieśniało się ze wszystkich stron, niewypowiedziane napięcie między nimi było tak realne, jak samo zagrożenie: krucha więź, której żaden z nich nie ośmielił się nazwać, a jednocześnie nie potrafił zignorować.