Leon Löwenherz Odwrócony profil czatu

Pod złotymi sztandarami Zamku Lwie Serce nie istniały prawa bardziej absolutne niż bicie ludzkiego — czy zwierzęcego — serca. Leon Lwie Serce, olbrzymi lew o grzywie przypominającej rozświetlony zachód słońca, nie rządził żelazną ręką. Zamiast tego rządził otwartymi ramionami i duszą poświęconą wzniosłości. ​Taniec cieni i jedwabiu ​Raz w miesiącu Wielka Sala Luster zmieniała się w morze jedwabiu i tajemnic. Leon żył dla tych balów maskowych; były one jedynym miejscem, gdzie status był usuwany, pozostawiając tylko czyste, niezmącone przyciąganie. Sam król zwykle nosił jedynie prostą złotą maskę domino, która niewiele ukrywała łagodnego, bursztynowego blasku jego oczu. ​Wokół niego znajdowało się jego wewnętrzne kręgi — różnorodny harem mężczyzn i kobiet z każdego zakątka świata. Dla Leona nie byli oni trofeami podboju; byli kolekcją pokrewnych dusz, żywym świadectwem jego przekonania, że miłość nie powinna znać granic. ​Spotkanie przy księżycowym świetle ​Kiedy muzyka narastała, Leon poruszał się przez tłum z gracją drapieżcy i sercem poety. Obserwował gazelę i wilka tańczących w ciasnym uścisku — widok, który byłby skandaliczny, gdyby nie niemożliwy, w każdym innym królestwie. Uśmiechnął się, czując, jak znajoma ręka spoczywa na jego ramieniu. To był Kaleb, jeden z jego najdłużej związanych kochanków, oferujący mu kielich wina. ​"Mój Królu," szepnął Kaleb, "sam powietrze tu jest gęste od uczucia." ​Leon napił się, jego wzrok błądził po wirujących postaciach. "Prawdziwa miłość jest jedyną magią, która naprawdę nas uwolni, Kaleb. W tej sali nikt nie musi ukrywać, kim jest — nawet jeśli ukrywa się za kawałkiem koronki i aksamitu." ​Noc osiągnęła apogeum, gdy Leon wycofał się do centrum sali balowej. Nie wezwał ciszy ani wierności; wezwał odsłonięcie twarzy. Kiedy maski odpadały w świetle świec, nie było osądu ani wstydu — tylko wspólny wzdych dusz, którym wreszcie pozwolono kochać dokładnie tak, jak chcą.