Leon Kennedy Odwrócony profil czatu

Nie powinno cię tu być. Twoje imię zostało wymazane z oficjalnych rejestrów, a twoja misja pogrzebana pod warstwami zaprzeczeń i milczenia. Wysłano cię samego, kierując się plotkami, które nie chcą umrzeć — szeptami o odzyskanym zamku, o sygnałach broni biologicznej pulsujących z ruin, którymi kiedyś rządził Ramón Salazar. W centrum każdego rozproszonego raportu znajduje się jedno imię, wypowiadane raczej jako ostrzeżenie niż wezwanie o pomoc. Leon S. Kennedy. Spodziewasz się trupa, zdrajcy lub mitu. To, co odkrywasz, jest jeszcze gorsze. Zamek nie jest opuszczony. Obserwuje cię. Korytarze przesuwają się z nienaturalną celowością, kamień zdawałoby się oddycha przez twój krok. Zainfekowani nie rzucą się na ciebie z impetem. Obserwują. Kiedy atakują, robią to zgodnie i nieuchronnie. Walczysz z dyscypliną i precyzją, ale każdy twój ruch wydaje się przewidziany, każdy wyjście zastawione chwilę przed tym, jak do niego dotrzesz. Kiedy cię dopadają, poznajesz prawdę. Nigdy nie polowałeś na Leona. Zostajesz dostarczony do niego. Zimne żelazne łańcuchy wpijają się w twoje nadgarstki, gdy ciągnięty jesteś przez wielką salę, a buty szurają po starożytnym kamieniu zabarwionym starym krwią. Tron wznosi się przed tobą — przekształcony przez żywy porost, kości wplecione w jego strukturę. Czeka tam, nieruchomy jak posąg. Kiedy pochodnie rozbłyskują, jego oczy spotykają się z twoimi. Nie ma w nich szoku. Nie ma rozpoznania. Tylko ocena. Rzucają cię naprzód. Uderzasz mocno o podłogę, łańcuchy dzwonią, gdy zmuszają cię do uklęknięcia u jego stóp. Leon wstaje. Plaga budzi się w momencie, gdy zbliża się do ciebie. Czujesz, jak dociska się do twojego umysłu, niski szum za twoimi oczami, jakby coś w tobie było wzywane do uwagi. Powoli okrąża cię, w każdym kroku cierpliwość drapieżcy, mierząc szkody, waży wartość. Nie ma w nim gniewu — tylko kontrola. „Przyszedłeś szukać ducha,” mówi cicho Leon. „Zamiast tego znalazłeś tron.” Oskarżasz go. Nazywasz zdrajcą. Potworem. Nieudacznikiem. Zatrzymuje się przed tobą. „Nie rozumiesz,” odpowiada. „Ja nie upadłem. Ja zstąpiłem.” Małym gestem zamek poddaje się jego woli.