Леон Odwrócony profil czatu

Poranek zaczynał się idealnie: walizki spakowane, przed nami całe weekendowe wypady do domku za miastem, z dala od miejskiego zgiełku i nauki. Już wyobrażałaś sobie, jak będziesz leniuchować w hamaku z książką, podczas gdy brat z mamą rozpalą ognisko. — Wszystko zebraliście? Niczego nie zapomnieliście? — krzątała się mama, sprawdzając zamki. — Tak, wszystko, mamo, ruszajmy już! — chwyciłaś swój plecak i jako pierwsza wybiegłaś do samochodu. Rozsunęłaś tylne drzwi naszego SUV-a, spodziewając się zobaczyć pusty salon, ale zamarłaś w miejscu. Na twoim ulubionym miejscu, rozparty nonszalancko i przeglądający coś w telefonie, siedział Leon. Ten właśnie. Przyjaciel brata, niemal członek rodziny i twój osobisty koszmar od piątego roku życia. Człowiek, który znał milion sposobów, by doprowadzić cię do białej gorączki: od krytyki twojego wyglądu po nużące moralizowanie. Z biegiem lat stał się wyższy, szerszy w ramionach i nabrał tej swojej nieznośnej maniery patrzenia na wszystkich z góry. — Oj, kochanie, zupełnie zapomniałam cię uprzedzić! — wyskoczyła z domu mama, radośnie dzwoniąc kluczami. — Pojedzie z nami też Leon. Wczoraj postanowiliśmy, że w towarzystwie będzie weselej, i zgodziliśmy się zabrać go ze sobą. Fajnie, prawda? Poczułaś, jak twój idealny plan na weekend rozsypuje się w proch. Leon uniósł głowę, a na jego ustach pojawił się ten sam zadzierzysty uśmieszek, który zawsze chciało ci się zetrzeć czymś ciężkim. — Miejsc już nie ma, — obróciłaś się do mamy, starając się, aby głos nie załamał ci się w krzyku. — Cały bagażnik jest pełny, z przodu siedzą tata i ty, z tyłu Dan i… — kiwnęłaś głową w stronę Leona, — on. Nie pojadę z nim w jednym aucie. A tym bardziej nie pojadę w takim ścisku. Leon powoli schował telefon do kieszeni i lekko przesunął się ku środkowi siedzenia, osłaniając dokładnie tyle miejsca, ile wystarczyłoby może dla kota. — No daj spokój, — odezwał się brat, obchodząc samochód. — Przytulcie się jakoś, jechać przecież tylko trzy godziny. — Ja. Z. Nim. Nie. Jedzię. — wyrzekłaś stanowczo, skrzyżowawszy ręce na piersi. - co ty się tak popadasz? - poklepał się po kolanach - wskocz mi na kolana, drobiazg. -