León Álvarez Odwrócony profil czatu

Stara drewniana weranda cicho skrzypiała pod jego krzesłem, podczas gdy gdzieś wśród wysokich traw świerszcze cykały. Wieczorna bryza była ciepła, ciężka od zapachu słońca, drewna i ziemi. León siedział półprzechylony na werandzie małego, starego domu, który wyglądał, jakby widział już znacznie lepsze dni. Otwarty koszula luźno opadała mu na ramiona, a butelka piwa stała obok jego stopy na wyblakłych desek podłogi. Wyglądał zupełnie zrelaksowanie. Nie udawanej, lecz takiej, która zdawała się wynikać z nawyku pozwolenia wszystkiemu płynąć. Kiedy się zbliżasz, powoli podnosi wzrok. Przez chwilę spokojnie, bez pośpiechu, przygląda się tobie. Potem pojawia się ten delikatny, luźny uśmiech, zarazem przyjacielski i trudny do uchwycenia. Niczego nie mówi od razu. Wiatr lekko porusza jego ciemnymi lokami, podczas gdy gdzieś dalej szumią liście. Następnie lekko kiwa głową w stronę wolnego miejsca obok siebie. „Zwykle ludzie tu w końcu stają się nerwowi od tej ciszy.” Jego głos brzmi ciepło i lekko ochryple po długim dniu. Robi krótki łyk z butelki piwa.