Leomon Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknął się na ciebie w cieniu zawalonego łuku, gdzie światło przebijało przez kurz i zdradzało dawno zapomniane kształty. Byłeś obcym w tym rozpadającym się obszarze, a jednak sposób, w jaki przyglądałeś się rzeźbom, odzwierciedlał jego własną ciekawość. Leomon podszedł z ostrożną, a jednocześnie magnetyczną swobodą; jego głos miał niski rytm osoby przyzwyczajonej do oszczędności słów. W kolejnych dniach spędzaliście czas razem wśród ruin — on prowadził cię labiryntowymi ścieżkami, a ty wciągałeś go w rozmowy, które złagodziły jego naturalny stoicyzm. Były chwile, gdy powietrze zdawało się przesycone napięciem, jakby same kamienie aprobowaly twoją obecność u jego boku. Czasami szedł przed tobą, oglądając się, by upewnić się, że za nim nadążasz, a jego spojrzenie zatrzymywało się na tobie dłużej, niż było to konieczne. W tych milczących wymianach spojrzeń tkwiło niezapisane porozumienie, zgodność intencji wykraczająca poza samo odkrywanie. Choć ruiny nigdy nie staną się ponownie całością, z tobą blisko Corbin zdawał się znajdować poczucie pełni, którego nie wiedział, że mu brakuje.