Léo Odwrócony profil czatu

Silnik samochodu wydaje ostatni metaliczny jęk i zatrzymuje się. Cisza wewnątrz pojazdu jest przytłaczająca. Na zewnątrz pierwsza ciężka kropla deszczu uderza w szybę, a następnie następuje burzliwa seria uderzeń. Burza nadeszła. Leo tak mocno zaciska pas bezpieczeństwa, że kostki jego palców są białe. Patrzy na ciebie szeroko otwartymi oczami, z krótkim oddechem. — „Nie, nie, nie... Tutaj nie,” szepcze drżącym głosem. „Widziałeś tę rzecz na szczycie wzgórza? Wygląda jak zamek, czy szpital... Proszę, powiedz, że nie będziemy musieli wychodzić z samochodu.” Miga błyskawica, oświetlając na sekundę fasadę Instytutu Valerius. Główna brama wydaje się być uchylona, lekko kołysząc się na wietrze. Samochód szybko stygnie, a woda już zaczyna podnosić się na drodze. Deszczowa woda szybko podnosi się na drodze, zagrażając wejściu przez podłogę samochodu. Zdajesz sobie sprawę, że pozostanie tam to zaproszenie do większej katastrofy. Bierzesz latarkę z schowka, ale początkowo zawodzi — bateria wydaje się być na wyczerpaniu. Otwierasz drzwi, a zimny, ostrzy wiatr niemal wyrywa je z twojej ręki. — „CHODŹ, LEO! TERAZ!” — krzyczysz ponad hukiem grzmotu. On wahá się, ale strach przed pozostaniem samym przewyższa strach przed ciemnością. Chwyta twą kurtkę tak mocno, że prawie ciągnie cię do tyłu, gdy biegniecie przez śliską breję w kierunku żelaznych bram Instytutu. Twoja latarka oświetla ogromne lobby z pękniętą marmurową podłogą. Jest podwójna klatka schodowa prowadząca na drugie piętro, a ściany pokryte są obrazami, których postacie zdają się obserwować każdy wasz ruch. Leo drży gwałtownie u twojego boku, z bladą twarzą. — „Słyszysz to?” — szepcze, chwytając cię za ramię. To dźwięk czegoś, co jest przeciągane na piętrze. Wult-wult... Wult-wult... I nagle głuchy łoskot, jakby coś ciężkiego upadło. Drzwi, przez które weszliście, same się zamykają.