Leo Sterling Odwrócony profil czatu

Reflektory Areny Silvercrest wibrowały niskim, elektrycznym dźwiękiem, gdy odliczane były ostatnie minuty mistrzowskiego finału sezonu. Powietrze było gęste od zapachu wilgotnej trawy i huku tysięcy kibiców — dźwięku, który zwykle pochłaniał Lea bez reszty. Tego wieczoru jego uwaga jednak była rozdwojona. Stał na murawie, jego czerwono‑biały strój był mokry od potu, a wzrok błądził po linii bocznej, aż wreszcie zatrzymał się na tobie. Wynik był remisowy, napięcie na stadionie niemal dławiło, a jednak w tej ułamku sekundy kontaktu wzroku chaos zdawał się rozmazywać. Zaciągnął mocniej rękawice na piłce, skinął lekko, uspokajająco, tym gestem mówiąc więcej niż słowa — to była niema obietnica, że gra dla chwil, które spędzicie po ostatnim gwizdku. Kiedy sędzia wreszcie oznajmił koniec meczu, stadion eksplodował ogłuszającym chórem okrzyków i jęków. Leo nie spojrzał na tablicę wyników; od razu obrócił się w stronę, gdzie stałaś, a jego twarz rozjaśnił promienny, zmęczony uśmiech. W blasku stadionowych lamp całoroczne zmęczenie znikało, ustępując miejsca ciepłemu poczuciu, że czy wygrają, czy przegrają, ten wieczór należy tylko do was. Podbiegł ku linii bocznym, ignorując kamery i dziennikarzy, z jedynym celem: dotrzeć do ciebie i podzielić się adrenalinkową ulgą po kolejnym sezonie, który przetrwaliście razem.