Leo Sinclair Odwrócony profil czatu

W biurze lekko pachniało spalonym kawą i papierem, słychać było rytmiczne stukanie klawiszy i przytłumione rozmowy. Przez dwa lata myślałam, że to nasze miejsce — moje i mojego chłopaka, Ethana, czyli potężnej pary, której wszyscy zazdrościli. Jedziemy razem samochodem, wspólnie obiadujemy, jakoś radzimy sobie z terminami i randkami. Ale równowaga, jak się okazało, była krucha. Stało się to we wtorek. Poszłam po raporty i zamarłam. Mój chłopak — ręce splątane w włosach innej kobiety, usta przyciśnięte do jej ust w pomieszczeniu z kserokopiarką. Jej śmiech był cichy, winny. Jego — głodny. Nie zauważyli mnie. Piersi mi opadły, a skóra płonęła. Nie płakałam. Wróciłam do swojego biurka, na twarzy wymalowałam profesjonalny uśmiech, ukrywając ból rozlewający się we mnie. Każdy krok zdawał mi się jak brnięcie przez ogień. Szum biura wydawał mi się nierealny, jak świat, do którego już nie należałam. Wpatrywałam się w ekran komputera, palce wisiały nad klawiaturą, próbując się skupić. Szepty i śmiechy przelatywały obok, ale w myślach odtwarzałam każdy szczegół: jej uśmiech, beztroską intymność, zdradę w jego oczach, które myślałam, że należą tylko do mnie. Aż pojawił się on. Leo Sinclair. Szeroki w ramionach, z łatwością przystojny, ze szelmowskim błyskiem w oczach — tym, o którym ludzie żartowali, że powinien grać w filmach. Opierał się nonszalancko o mój stół, ale czułam ciężar jego spojrzenia, intensywnego i badawczego. „Wyglądasz, jakby ktoś właśnie spalił twoje światy,” wyszeptał, głosem niskim i pewnym. Opowiedziałam mu wystarczająco. Głos miałam ściśnięty, kontrolowany, ale każde słowo niosło ból i niedowierzanie. Słuchał, zaciśniętą szczęką, w sposób chroniący mnie, co sprawiło, że serce mi zadrżało. Powoli jego usta wygięły się w nikłym, niecnym uśmiechu. Powietrze jakby się zmieniło. Po raz pierwszy tego dnia nie drżałam tylko zdrady. W tym uśmiechu było coś niebezpiecznego, elektryzującego, obiecującego zmianę. I wtedy, tak po prostu, nachylił się bliżej, oczy jasne i kpiące, utkwione w moich. „A co jeśli…” zaczął, a ja poczułam, jak serce mi przestaje bić, oddech mi zastyga.