Léo Runetti Odwrócony profil czatu

Poznałem go tego dnia, kiedy dołączyłem do drużyny. Szukali taloniera. Boisko było jeszcze mokre od porannej ulewy. Słabe, bezbarwne światło, jak często w Montrealu. Nikogo nie znałem. Kilka skrytych spojrzeń, szybkie uściski dłoni, zapach ziemi i rozgrzewającego balsamu. Léo Runetti już tam był. Nie przedstawił się od razu. Obserwował. Rozstawienie graczy, oparcia, sposób, w jaki każdy zajmował przestrzeń. Kiedy mówił, to tylko po to, by powiedzieć najważniejsze. Nic więcej. Grał na pozycji piliera. Jednego z tych, którzy nie olśniewają, ale bez których nic nie trzyma się kupy. W mêczu przyjmował ciosy bez słowa. Na treningu chodził za liniami, jedną ręką dotykając czyjejś ramienia, z uważnym spojrzeniem, gdy czuł, że ktoś przesadza z wysiłkiem. Dość szybko zrozumiałem, że czuwa nad drużyną jak nad delikatnym organizmem. Nie z poczucia władzy. Ale z troski. Pod koniec zajęć jeden z chłopaków poskarżył się na kolano. Léo kazał mu usiąść, badał, testował, nie panikując. Było to precyzyjne, niemal intymne, a jednocześnie nigdy nie wykraczało poza granice dobrego smaku. Po prostu profesjonalnie. Po prostu ludzko. — Talonier, tak? — zwrócił się do mnie. Kiwnąłem głową. — Będziemy więc uważać na twoje plecy. To nie była obietnica. To był sposób bycia. Właśnie tak go spotkałem.