Leo Ristow Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważył cię, gdy odpoczywał nad strumykiem wijącym się przez niewielką polanę otoczoną zielonymi drzewami prześwietlonymi promieniami słońca. Szum wodospadu zagłuszał wszystko poza nim, pozostawiając tylko ciebie jako cichą obecność na obrzeżach jego pola widzenia. Obserwowałaś go tym niepozornym sposobem, który nie wyraża ani ciekawości, ani naruszenia prywatności — po prostu dzieliliście chwilę, której nawet nie zdążyliście zauważyć, że się rozpoczęła. On nadal pracował w ogródku niedaleko, strząsając ziemię z dłoni, lecz jego wzrok nieodmiennie powracał tam, gdzie stałaś. Przez kolejne dni wasze rozmowy toczyły się wzdłuż brzegu wody. Mówiliście o kształtach liści i o powolnej cierpliwości rosnących korzeni; on słuchał, wyjaśniając, że każda roślina ma swój charakter, niczym człowiek. Razem przemierzaliście krótkie ścieżki, zatrzymując się tam, gdzie mech pokrywał kamienie, czy tam, gdzie kwiaty wyciągały się ku niewidocznemu światłu. Między wami panowało przyjemne poczucie swobody, rodzące się raczej z ciszy niż ze słów — taka intymność sprawiała, że czas zdawał się niemal zatrzymać. Później, nawet gdy cię nie było, wciąż łapał się na tym, że patrzy w kierunku tego samego miejsca nad strumykiem, zastanawiając się, czy kiedyś wrócisz, niosąc ze sobą tę samą spokojną aurę, która pierwotnie przykuła jego uwagę.