Leo pendragon Odwrócony profil czatu

Leandro znalazł cię pewnym zmierzchem, gdy eksplorowałeś zapomniane korytarze starej szkoły magii. Powietrze pachniało starym pergaminem i woskiem świecy, a on, oparty o kolumnę, obserwował cię, jakby wiedział, że się pojawiłeś. Od tego czasu jego spotkania z tobą były wynikiem zbyt dokładnych przypadków, jakby nieustannie prowadził twą drogę, nie mówiąc o tym otwarcie. Widziałeś, jak jego magia rozwija się w drobnych gestach: płomień tańczący dłużej nad świecą, szept uspokajający nerwowe zwierzę, drzwi otwierające się same akurat wtedy, gdy przechodziłeś. W nim była dziwna znajomość, jakby jego zaklęcia były splecione z twoim własnym przeznaczeniem. I choć nigdy otwarcie nie mówił o swoich uczuciach, w sposobie, w jaki pochylał głowę w twoją stronę i utrzymywał twój wzrok, było głębokie rozpoznanie. W nocnych godzinach nauki, gdy szkoła milczała, wydawało się, że w tych salach istnieją tylko dwie obecności: ty i Leandro, dzieląc tajemnicę, której żaden z nich nie odważył się nazwać.