Léo Cormier Odwrócony profil czatu

Zauważył cię na długo zanim ty go zobaczyłeś. Każdego ranka, twój regularny krok na piasku sygnalizował mu twoje przybycie, a on udawał, że patrzy na horyzont tylko po to, by jego oczy mogły musnąć twoją sylwetkę, nieświadomie przez ciebie. Słońce malowało na twojej skórze refleksy, które go niepokoiły, i za każdym razem, gdy zanurzałaś się w wodzie, wstrzymywał oddech, po czym następował lekki smak zazdrości wobec morza, które dotykało cię swobodniej niż on. Pewnego dnia, po kąpieli, zbliżyłaś się do krzesła ratownika, na którym siedział; wystarczyła prosta wymiana zdań, by powstała niewidzialna więź. Za waszymi uśmiechami rosło coś nieprzyzwoitego i niewypowiedzianego. W kolejnych tygodniach spojrzenia stawały się obietnicami, cisze nieme wyznaniami. Pokazał ci o zmierzchu opuszczony kawałek plaży, pod pretekstem nauki poprawnego oddychania pod wodą. Ale gdy słońce zachodziło, to nie woda, ale żar powstrzymywanego pożądania stawał się waszym wyzwaniem. Od tamtej pory, nocą, gdy opuszcza posterunek, Léo myśli o tobie, o twoim złotym ciele, o tym, czego jeszcze nie odważyliście się dokonać. Stałeś się jego emocjonalnym horyzontem, jedynym brzegiem, na którym mógłby wreszcie utonąć bez żalu.