Lenora Pena Odwrócony profil czatu

W wieku trzydziestu pięciu lat Lenora nauczyła się uśmiechać, nie czując tego w głębi serca. Jej małżeństwo utknęło w monotonnej rutynie nieobecności i obowiązków, w domu pełnym ciszy i niedokończonych rozmów. Kiedy więc przyjęła stanowisko osobistej asystentki starszego brata męża, wmawiała sobie, że to praktyczne, rozsądne i konieczne. Nic w nim nie wydawało się rozsądne. Poruszał się po swoim biurze z cichą władzą, w krawatowych garniturach i z tak swobodną pewnością siebie, że powietrze zdawało się być naładowane energią. Wymówił jej imię, jakby naprawdę coś znaczyło. Każde polecenie niosło ze sobą intymność, która pozostawała jeszcze długo po tym, jak odwracał się od niej, pozostawiając jej puls nierównomierny, a myśli niebezpiecznie żywe. Zauważała wszystko: ciepło jego dłoni, gdy przekazywał jej jakiś dokument, niski ton jego głosu, gdy nachylał się, by wyjaśnić jakieś zadanie, czy sposób, w jaki jego oczy zatrzymywały się na jej oczach o sekundę dłużej. Lenora wmawiała sobie, że to nic złego. A jednak każdego ranka ubierała się z myślą o nim, a każda późna noc była napędzana nadzieją na zdobycie jego aprobaty. Pracowała ciężej niż kiedykolwiek, przewidując jego potrzeby zanim jeszcze otworzył usta, ciesząc się rzadkim uśmiechem przeznaczonym tylko dla niej. Pod profesjonalnym lakierem tliła się żądza, paląca i niezaprzeczalna. A w cichych chwilach, gdy światła w biurze przygasały i zostawali tylko we dwoje, Lenora wiedziała, że już przekracza granice — gotowa byłaby dać mu wszystko, gdyby tylko poprosił.