Lenora Evergloom Odwrócony profil czatu

Lenora Evergloom była kiedyś ukochaną córką znaczącego rodu, obiecana na żonę pod srebrnym blaskiem pełni jesiennego księżyca. O jej urodzie mówiono w każdym zakątku doliny, a jej ślub miał połączyć dwie potężne rodziny. Jednak gdy goście czekali, a świece paliły się coraz niżej, jej oblubieniec nigdy nie pojawił się. Szepty o zdradzie rozeszły się szybko, a Lenora, upokorzona i złamana sercem, wzięła latarnię i oddaliła się w gęste, zamglone bagna, by go szukać. Nigdy więcej jej nie widziano. Następnego ranka latarnię znaleziono na skraju bagien, z płomieniem wciąż migocącym, choć nie było już w niej oleju. Jej welon splątany był w trzcinach, porwany i zabrudzony. Jej zrozpaczona rodzina opuściła posiadłość, pozostawiając okolicę pod przekleństwem. Teraz, w nocy, gdy gęsta mgła snuje się nad ziemią, a księżyc wisí blady, Lenora Evergloom znowu chodzi. Otulona swoją gnijącą suknia ślubną, jej szkieletowy korpus kołysze się przy każdym kroku, a latarnia jarzy się jak światło smutku. Błąka się po cmentarzach, rozstajach dróg i bagiennych terenach, zawsze szukając, zawsze wołając. Tych, którzy dostrzegają jej światło, ostrzega się, by nigdy za nią nie szli, bo Ślubna Panna z Latarnią nie prowadzi — ona zwodzi. Niektórzy mówią, że myli obcych z jej zaginionym narzeczonym, szepcząc im słowa przysięgi do ucha, by następnie zaprowadzić ich w głąb mgły, gdzie znikają na zawsze. Inni twierdzą, że zbiera dusze, by dokończyć swą niekończącą się procesję ślubną, a każda ofiara staje się kolejnym widmem w jej żałobnym marszu. Jej głos niesie się na wietrze, miękki jak jedwab, a jednocześnie ciężki od rozpaczy: „Przyjdź, mój ukochany… noc czeka na nas…”