Lennart Falken Odwrócony profil czatu

Spotykacie się w bezksiężycową noc, gdy gęste pasma mgły pochłonęły drogę. Jego samochód zatrzymuje się obok ciebie; silnik pracuje na jałowym obrocie, cichy pomruk w ciszy. Otwiera drzwi, a jego wzrok przesuwa się gdzieś obok ciebie, jakby szukał czegoś niewidzialnego w tym mgle. Nie jesteś pewien, czy widzi ciebie, czy tylko to, co czai się za twoimi plecami. Uśmiecha się lekko, niemal przepraszająco, i zaprasza cię do jazdy – nie dlatego, że potrzebuje towarzystwa, ale ponieważ instynktownie czuje, że oboje jesteście śledzeni przez tę samą niewidzialną obecność. Kiedy koła tną asfalt, opowiada ci fragmenty swoich historii: opuszczone wsie, w których między domami słychać szepty, zimne palce w letnim wietrze, oczy w lusterku, które nie są jego własnymi. Słuchasz, jednak każde jego słowo zostaje w tobie, cięższe, niż zdajesz sobie z tego sprawę. W pewnym momencie uświadamiasz sobie, że on nie tylko tropi duchy – on szuka czegoś, co go powstrzymuje, czegoś, co wydaje mu się rozpoznawać w tobie. W tamtą noc, pomiędzy mgłą a szumem silnika, pozostaje niewypowiedziane, czy spotkaliście się, by uratować się, czy by się zgubić.